ไขความลับพยัญชนะสามหมู่และวรรณยุกต์ในภาษาไทย
พยัญชนะไทยทุกตัวอยู่ในหนึ่งในสามหมู่ ได้แก่ อักษรกลาง อักษรสูง หรืออักษรต่ำ และเมื่อรวมกับวรรณยุกต์สี่ตัวและรูปร่างของพยางค์แล้วจะเป็นตัวกำหนดเสียงของมัน คุณไม่จำเป็นต้องท่องตารางเพื่อพิมพ์ได้ แต่คุณกำลังกดตารางนั้นอยู่แล้ว: ก บน D เป็นอักษรกลาง ข บน minus เป็นอักษรสูง ค บน Digit8 เป็นอักษรต่ำ และ ่ ตัวเดียวกันบน J ให้เสียงต่างกันบนทั้งสามตัว การเข้าใจจุดนั้นทำให้พยัญชนะ 44 ตัวรู้สึกเป็นระบบ แทนที่จะเป็นปุ่มที่หน้าคล้ายกันกองอยู่
ตำแหน่งด้านล่างเป็นตำแหน่งเกษมณีจาก CHARS.kedmanee ตารางชุดเดียวกับที่แป้นบนจอวาด แทร็กทักษะของ ThaiTyper ไม่มีอะตอม “หมู่พยัญชนะ” มันสอนปุ่มเป็นกลุ่มการเคลื่อนไหว (home-consonants, reaches, shift-layer, rare-clusters) แล้วสอนวรรณยุกต์สี่ตัวเป็น tone-marks (่ ้) กับ tone-stacking (่ ้ ๊ ๋) หมู่คือเหตุผลที่เครื่องหมายเหล่านั้นมี: ถ้าไม่มี ภาษาไทยจะเขียนห้าเสียงด้วยเครื่องหมายสี่ตัวกับช่องว่างไม่ได้ ถ้าระบบอยู่บนปัตตโชติ ปุ่มที่มีชื่อในบทนี้จะไม่ตรงกับนิ้วคุณ
นักพิมพ์เจอหมู่ในฐานะโหมดล้มเหลวนานก่อนจะเจอในฐานะบทไวยากรณ์ คุณพิมพ์ ค่า (Digit8, J, K) ทั้งที่โจทย์เป็น ข่า (minus, J, K): ่ เดียวกัน า เดียวกัน พยัญชนะต้นคนละตัว คนละคำ แผนภาพสว่างที่ Minus กับ Digit8 ไม่ใช่ที่คำว่า อักษรสูงกับอักษรต่ำ คู่มือนี้ระบุปุ่มก่อนแล้วค่อยระบุหมู่ เพื่อครั้งต่อไปที่สองปุ่มนั้นสว่าง คุณจะรู้ว่าสลับคู่ ไม่ใช่พลาดแถวตัวเลขแบบสุ่ม
พยัญชนะสามหมู่
ภาษาไทยจัดพยัญชนะ 44 ตัวออกเป็นหมู่กลาง (อักษรกลาง) สูง (อักษรสูง) และต่ำ (อักษรต่ำ) หมู่ไม่ได้เกี่ยวกับเสียงของพยัญชนะตัวนั้นเอง ก กับ ข ไม่ได้ฟังดูเป็น “กลาง” กับ “สูง” เป็นการจัดกลุ่มทางไวยากรณ์ที่เมื่อรวมกับความยาวของสระและตัวสะกดแล้วกำหนดเสียงของพยางค์ที่มันขึ้นต้น กา ไม่มีเครื่องหมายเป็นเสียงสามัญ ขา ไม่มีเครื่องหมายเป็นเสียงจัตวา คา ไม่มีเครื่องหมายเป็นเสียงสามัญอีกครั้ง ด้วยเหตุคนละข้อ เครื่องหมายที่คุณเติมต่อทำงานคนละแบบบนแต่ละตัว
การแยกสามทางคือเหตุผลที่ภาษาไทยมีตัวอักษรมากกว่าเสียง ภาษาอังกฤษไม่ต้องมีสองปุ่มสำหรับ /kʰ/ ภาษาไทยต้องมี เพราะ ข (สูง) กับ ค (ต่ำ) เขียนเสียงไม่มีเครื่องหมายต่างกัน และรับ ่ กับ ้ คนละแบบ เลย์เอาต์ต้องจอดทั้งคู่ เกษมณีวางคู่สูง ข บน minus การเอื้อมนิ้วก้อยขวาแถวตัวเลข และคู่ต่ำ ค บน Digit8 การเอื้อมนิ้วกลางขวาแถวตัวเลข ทั้งสองไม่ใช่เพื่อนบ้าน การปนกันเป็นการกระโดดยาว ซึ่งเป็นเหตุที่คู่นี้เป็นคลาสสิกของแผนภาพเมื่อคุณออกจากแถวเหย้า
- อักษรกลาง (9): ก จ ฎ ฏ ด ต บ ป อ พยางค์เป็นไม่มีเครื่องหมายเป็นเสียงสามัญ รับวรรณยุกต์ได้ครบสี่ตัว
- อักษรสูง (11): ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส ห พยางค์เป็นไม่มีเครื่องหมายเป็นเสียงจัตวา แทบไม่ใช้ ๊ หรือ ๋
- อักษรต่ำ (24): ที่เหลือทั้งหมด รวม น ง ม ย ร ล ว ค ท พ ฟ พยางค์เป็นไม่มีเครื่องหมายเป็นเสียงสามัญ ่ บนพวกนี้เป็นเสียงโท ไม่ใช่เสียงเอก
- หมู่เป็นสมบัติของพยัญชนะต้น ห นำ และ อ นำ ในตอนหลังของบทนี้คือข้อยกเว้นที่เขียนตัวนำนั้นใหม่
พยัญชนะอักษรกลาง
อักษรกลางมีเก้าตัว ได้แก่ ก จ ฎ ฏ ด ต บ ป อ มันรับวรรณยุกต์ได้ครบทั้งสี่ตัวและให้เสียงที่คาดเดาได้ง่ายที่สุด จึงเป็นเหตุผลที่ผู้เรียนมักเริ่มอ่านจากตัวเหล่านี้ หลายตัว ได้แก่ ก ด ต บ ป อ จ เป็นตัวอักษรที่ใช้ทุกวันและคุณจะพิมพ์อยู่ตลอด บนเกษมณีพวกมันไม่ได้อยู่กลุ่มการเคลื่อนไหวเดียว: ก กับ ด อยู่แถวเหย้า ป กับ อ อยู่แถวล่าง ต กับ จ อยู่แถวตัวเลข ฎ กับ ฏ อยู่บน Shift
ระบุปุ่ม ก อยู่บน D นิ้วกลางซ้าย เหย้า พยัญชนะต้นที่ใช้บ่อยที่สุดในภาษา และตัวแรกที่อะตอม home-consonants ฝึก ด อยู่บน F นิ้วชี้ซ้าย ตุ่ม F จ อยู่บน Digit0 นิ้วก้อยขวา แถวตัวเลข ต อยู่บน Digit9 นิ้วนางขวา แถวตัวเลข บ อยู่บน BracketLeft นิ้วก้อยขวา แถวบน ป อยู่บน X นิ้วนางซ้าย แถวล่าง อ อยู่บน V นิ้วชี้ซ้าย แถวล่าง และเป็นที่นั่งสระใน อะ อา ฎ คือ Shift+E ซึ่งเป็น Shift ของ ำ ฏ คือ Shift+D ซึ่งเป็น Shift ของ ก ดังนั้นปุ่มจริงปุ่มเดียวพิมพ์อักษรกลางที่ใช้บ่อยบนชั้นฐาน และอักษรกลางหายากบน Shift
คู่นั้นเป็นกับดัก ผู้เรียนที่ “รู้ว่า ก คือ D” พอต้องใช้ ฏ จะกด D อีกครั้งแล้วได้ ก ฏ คือ Shift ของปุ่มนั้น Shift คนละมือ นิ้วกลางซ้ายยังอยู่บน D ฎ ยากกว่า: มันใช้ E ร่วมกับ ำ ดังนั้น Shift หลุดจะได้ ำ กลางชื่อ อะตอม rare-clusters มีไว้สำหรับสองตัวนี้ ไม่ใช่เพราะแนวคิดยาก แต่เพราะอยู่บนปุ่มที่คุณครอบครองอยู่แล้วเพื่ออย่างอื่นที่ใช้บ่อย
- พิมพ์ กา ก่า ก้า เป็น D K, D J K, D H K อักษรกลาง พยางค์เป็น เสียงที่ใช้ทุกวัน (๊ กับ ๋ รอตอนหลัง)
- พิมพ์ ตา ตา ตา เป็น Digit9 แล้ว K แล้วนิ้วนางขวากลับ L (ส) หลังทุกครั้งที่กด ต
- พิมพ์ ไป เป็น ไ บน W แล้ว ป บน X อักษรกลาง ป เป็นปุ่มแถวล่างนิ้วนางซ้าย ไม่ใช่เพื่อนบ้านแถวเหย้าของ ก
- พิมพ์ อ บน V สิบครั้ง นิ้วชี้ซ้ายกลับ F (ด) อ เป็นอักษรกลางและที่นั่งสระ ไม่ใช่ตัวหายาก
อักษรสูงและอักษรต่ำ
อักษรสูง 11 ตัว (ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส ห) และอักษรต่ำ 24 ตัว ซึ่งเป็นพยัญชนะที่เหลือทั้งหมด แบ่งกันรับตัวอักษรที่เหลือไป อักษรต่ำหลายตัวมีคู่อักษรสูงที่ออกเสียงเหมือนกัน ซึ่งเป็นวิธีที่ภาษาไทยใช้เขียนเสียงวรรณยุกต์ที่ไม่อย่างนั้นก็สะกดไม่ได้ สำหรับนักพิมพ์ การแยกนี้คือแผนที่การเอื้อม: อักษรสูงหลายตัวอยู่บนปุ่มที่อึดอัด
ปุ่มอักษรสูงที่คุณจะกดจริง ข บน minus นิ้วก้อยขวา แถวตัวเลข ใน ข้าว ขาว ของ ถ บน Digit5 นิ้วชี้ซ้าย แถวตัวเลข ใน ถึง ถาม ผ บน Z นิ้วก้อยซ้าย แถวล่าง ใน ผี ผิด ฝ บน slash นิ้วก้อยขวา แถวล่าง ศ บน Shift+L และ ษ บน Shift+K ซึ่งเป็น Shift ของ ส กับ า ส บน L นิ้วนางขวา เหย้า อักษรสูงบนปุ่มพัก ห บน S นิ้วนางซ้าย เหย้า อักษรสูง และตัวที่นำ ห นำ ฉ คือ Shift+C ฐ คือ Shift+BracketLeft ฃ คือ Backslash สามตัวนั้นรอ rare-clusters
อักษรต่ำที่ใช้ทำงาน พร้อมปุ่ม น บน O นิ้วนางขวา แถวบน ตัวที่ใช้บ่อยที่สุดตัวหนึ่ง และการเอื้อมที่อึดอัดของเกษมณี ง บน quote นิ้วก้อยขวา ถัดจาก ว ม บนจุลภาค นิ้วกลางขวา แถวล่าง ย บน P นิ้วก้อยขวา แถวบน ร บน I นิ้วกลางขวา แถวบน ล บน BracketRight นิ้วก้อยขวา แถวบน ว บน semicolon นิ้วก้อยขวา เหย้า ค บน Digit8 ท บน M พ บน R ฟ บน A นิ้วก้อยซ้าย เหย้า อักษรต่ำ คู่ของ ฝ ท เป็นต่ำ ถ เป็นคู่สูงบน Digit5 ถ้าแผนภาพชี้ KeyO คุณไม่ได้พลาด “อักษรต่ำ” คุณพลาด น
- ส บน L เป็นอักษรสูงและอยู่แถวเหย้า ซ ซึ่งเป็น /s/ ต่ำ คือ Shift+semicolon ซึ่งเป็น Shift ของ ว
- ห บน S เป็นอักษรสูงและอยู่แถวเหย้า ฮ ซึ่งเป็น /h/ ต่ำ คือ Shift+V ซึ่งเป็น Shift ของ อ
- ข บน minus เป็น /kh/ สูง ค บน Digit8 เป็น /kh/ ต่ำ ฆ คือ Shift+S ซึ่งเป็น Shift ของ ห และคุณแทบจะไม่พิมพ์
- น บน O เป็นอักษรต่ำ มันไม่อยู่แถวเหย้า การฝึกหมู่จะไม่ย้ายมัน การฝึกการเอื้อม O จะย้าย
หมู่และวรรณยุกต์ทำงานร่วมกันอย่างไร
วรรณยุกต์ตัวเดียวกันทำหน้าที่ต่างกันขึ้นอยู่กับหมู่ของพยัญชนะ ไม้เอก (่) ให้เสียงเอกบนอักษรกลางหรืออักษรสูง แต่ให้เสียงโทบนอักษรต่ำ นั่นคือเหตุผลที่ ก่า กับ ข่า เป็นเสียงเอก ขณะที่ ค่า เป็นเสียงโท ่ เดียวกันบน J อ่านได้สามแบบ หมู่ของพยัญชนะต้นคือครึ่งหนึ่งของสมการ พยางค์นั้นเป็นพยางค์เป็นหรือตาย (ตัวสะกดกับความยาวสระ) คืออีกครึ่ง คุณไม่ได้คำนวณกลางการกด คุณก็อปโจทย์ คุณต้องใช้กฎเมื่อพิมพ์คำที่ดูถูกแต่ผิด และมองไม่เห็นว่าทำไมผิด
ลองพยางค์เป็นเปิดด้วย า บน K สระตามที่อ่อนที่สุด กา คือ D แล้ว K อักษรกลาง เป็น ไม่มีเครื่องหมาย เสียงสามัญ ขา คือ minus แล้ว K อักษรสูง เป็น ไม่มีเครื่องหมาย เสียงจัตวา คา คือ Digit8 แล้ว K อักษรต่ำ เป็น ไม่มีเครื่องหมาย เสียงสามัญ เติม ่ บน J หลังพยัญชนะก่อน า: ก่า ข่า ค่า สามปุ่มเดียวกันบวก J สามเสียง เติม ้ บน H แทน: ก้า ข้า ค้า กลางกับสูงรับ ้ เป็นเสียงโท ต่ำรับ ้ เป็นเสียงตรี นั่นคือตารางพยางค์เป็นทั้งชุดที่คุณใช้ในข้อความธรรมดา
พยางค์ตายเปลี่ยนแถวที่ไม่มีเครื่องหมาย กก (D, D) เป็นพยางค์ตายอักษรกลาง และอ่านเป็นเสียงเอกโดยไม่มีเครื่องหมาย ขก เป็นตายสูง และไม่มีเครื่องหมายก็เป็นเสียงเอก คก เป็นตายต่ำ และไม่มีเครื่องหมายอ่านเป็นเสียงตรี การเติม ่ ยังหมายถึง “เสียงถัดไปในแถวตายของหมู่นั้น” ไม่ใช่ “ต่ำเสมอ” คุณจะไม่ได้พิมพ์จากตารางนี้ คุณจะพิมพ์ เด็ก (G, F, Shift+H, D) กับ นก (O, D) เพราะโจทย์โชว์ตัวเหล่านั้น ตารางอธิบายว่าทำไม นก ไม่มี ่ แล้วยังไม่ใช่เสียงสามัญ
- กา ขา คา: D K, minus K, Digit8 K พยางค์เป็นไม่มีเครื่องหมาย ให้รู้สึกปุ่มต้นสามปุ่มก่อนเติมเครื่องหมาย
- ก่า ข่า ค่า: แทรก J หลังพยัญชนะ แล้ว K ่ เดียวกัน สามหมู่
- ก้า ข้า ค้า: แทรก H หลังพยัญชนะ แล้ว K ้ เป็นเพื่อนบ้านของ ่ ไม่ใช่คนละนิ้ว
- ไม่ คือ ไ W, ม จุลภาค, ่ J ม อักษรต่ำกับ ่ เป็นเสียงโท จึงเป็นเหตุที่ ไม่ ไม่ออกเสียงแบบ ใหม่ (ใ จุด, ห บน S, ม, ่ คือ ห นำ ตอนถัดไป)
ทำไมจึงมีตัวอักษรที่จับคู่กัน
บางเสียง เช่น /kʰ/ มีอยู่ทั้งในรูปอักษรสูง (ข) และอักษรต่ำ (ค) การจับคู่เสียงข้ามสองหมู่ทำให้ภาษาไทยสะกดเสียงวรรณยุกต์ได้ครบทุกเสียงสำหรับเสียงนั้น บางครั้งโดยอาศัย ห หรือ อ นำ สำหรับนักพิมพ์ นี่อธิบายว่าทำไมตัวอักษรจึงมีมากกว่าเสียงที่แตกต่างกัน และทำไมปุ่มไม่กี่ปุ่มที่คุณแทบไม่ได้เอื้อมถึงจึงยังมีที่ทางของมัน คุณ “ใช้ ค แทน /kh/ ทุกครั้ง” ไม่ได้ ขาว คือ ข คาว คือ ค คนละคำ และอยู่บน minus กับ Digit8
คู่ที่คุณจะปนจริง พร้อมทั้งสองปุ่ม ข minus / ค Digit8 ถ Digit5 / ท M (ท คือนิ้วชี้ขวาแถวล่าง ถ คือนิ้วชี้ซ้ายแถวตัวเลข คนละมือ) ผ Z / พ R (นิ้วก้อยซ้ายล่าง กับ นิ้วชี้ซ้ายบน) ฝ slash / ฟ A (นิ้วก้อยขวาล่าง กับ นิ้วก้อยซ้ายเหย้า ฟ คือตัวบนแถวเหย้า ฝ คือการเอื้อม) ห S / ฮ Shift+V ช Equal / ฉ Shift+C ส L / ซ Shift+semicolon เมื่อแบบฝึกโชว์ ฟ แล้วคุณพิมพ์ ฝ คุณไม่ได้พลาดบทเรียนหมู่ คุณเอื้อมไป slash แทนการพักบน A
- ข (minus) กับ ค (Digit8): ขาว กับ คาว ของ กับ คน คู่สูงคือนิ้วก้อยแถวตัวเลข คู่ต่ำคือนิ้วกลางแถวตัวเลข
- ถ (Digit5) กับ ท (M): ถึง ขึ้นต้นด้วย ถ ที่ ขึ้นต้นด้วย ท Digit5 คือนิ้วชี้ซ้ายขึ้น M คือนิ้วชี้ขวาลง
- ผ (Z) กับ พ (R): ผิด กับ พิษ Z คือการเอื้อมนิ้วก้อยซ้ายที่แย่ที่สุดบนแป้น พ คือการเอื้อมสั้นนิ้วชี้ซ้ายแถวบน
- ฝ (slash) กับ ฟ (A): ฝัน กับ ฟัน ถ้าแผนภาพชี้ Slash กับ KeyA คือคู่นี้
วรรณยุกต์สี่ตัว
ภาษาไทยมีวรรณยุกต์สี่ตัว ได้แก่ ไม้เอก (่) ไม้โท (้) ไม้ตรี (๊) และ ไม้จัตวา (๋) ซึ่งทั้งหมดวางอยู่เหนือพยัญชนะ บนแป้นเกษมณีทั้งสี่ตัวเป็นของนิ้วชี้ขวา: ่ บน J (ตุ่มเหย้า) ้ บน H (ซ้ายของ J หนึ่งก้าว) ๊ บน Shift+U (แถวบน Shift ของ ี) ๋ บน Shift+J (Shift ของ ่) ThaiTyper แยกตั้งใจ: อะตอม tone-marks คือ ่ กับ ้ สองตัวที่คุณพิมพ์ใน ไม่ แล้ว ข้าว น้ำ อะตอม tone-stacking เติม ๊ กับ ๋ ซึ่งพลาดในฐานะคอร์ด Shift บนนิ้วเดียวกัน ไม่ใช่แนวคิดวรรณยุกต์ใหม่
ลำดับการกดจาก lib/typing/clusters.ts และตัวตรวจอักขรวิธีของแพลตฟอร์ม: สระนำถ้ามี แล้วพยัญชนะหลัก แล้วสระซ้อน แล้ววรรณยุกต์ แล้วสระตาม ะ า ำ ที่ คือ ท บน M, ี บน U, ่ บน J คือพยัญชนะ สระซ้อน วรรณยุกต์ ข้าว คือ ข บน minus, ้ บน H, า บน K, ว บน semicolon ไม่ คือ ไ บน W, ม บนจุลภาค, ่ บน J การวางเครื่องหมายก่อนพยัญชนะ หรือก่อน ี ใน ที่ คือปัญหาลำดับเครื่องหมายที่ตัวตรวจติด วงกลมจุด ◌่ ปรากฏเมื่อพิมพ์เครื่องหมายโดยไม่มีฐานเลย
๊ กับ ๋ หายาก และใช้ฮาร์ดแวร์ร่วมกับปุ่มที่คุณใช้แล้ว ๊ คือ Shift+U ดังนั้น Shift หลุดได้ ี: ก๊าซ กลายเป็นรูปเพี้ยนแบบมี ี ๋ คือ Shift+J ดังนั้น Shift หลุดได้ ่: อยากได้ไม้จัตวาแล้วได้ไม้เอก Shift คนละมือ: Shift ซ้าย นิ้วชี้ขวา Shift มือเดียวกันบน U หรือ J คือวิธีที่ ๊ กับ ๋ ไม่ปรากฏ ็ บน Shift+H ไม่ใช่วรรณยุกต์ เป็นไม้ไต่คู้ ตัวทำให้สั้นใน เด็ก และอยู่บน Shift ของ ้ อย่าใส่เข้าชุดสี่ตัว
- ่ ้ ่ ้ บน J กับ H จนนิ้วชี้ขวาแยกได้โดยไม่มอง
- ข้าว: minus, H, K, semicolon ขาว คือชุดเดียวกันโดยไม่มี H ปุ่มเดียวคือความต่างทั้งก้อน
- ก๊าซ: D, Shift+U, K, Shift+semicolon (ซ) Shift ซ้าย แล้ว U แล้วปล่อย
- เด็ก: G, F, Shift+H, D ็ คือ Shift+H ไม่ใช่วรรณยุกต์ ถ้ากด H โดยไม่กด Shift คุณได้ ้ แล้ว เด็ กลายเป็น เด้
พยางค์เป็นและพยางค์ตาย
หนังสือสะกดเรียกพยางค์ว่าเป็น (พยางค์เป็น) เมื่อมีสระยาวหรือลงท้ายด้วยเสียงนาสิกหรือกึ่งสระ ง น ม ย ว ล และเรียกว่าตาย (พยางค์ตาย) เมื่อสระสั้นไม่มีตัวสะกด หรือตัวสะกดเป็นเสียงกัก ก ด บ คือเสียง /k t p/ พยางค์เป็นอักษรกลางไม่มีเครื่องหมายเป็นเสียงสามัญ พยางค์ตายอักษรกลางไม่มีเครื่องหมายเป็นเสียงเอกอยู่แล้ว นั่นคือเหตุผลที่ กา กับ กก ทั้งคู่สร้างจาก ก บน D อ่านไม่เหมือนกัน และคุณถือว่า “ไม่มี ่” แปลว่า “ไม่มีงานวรรณยุกต์” ไม่ได้
สำหรับนักพิมพ์เรื่องนี้สำคัญที่โจทย์ ไม่ใช่ที่ทฤษฎี นก คือ น บน O แล้ว ก บน D คือตาย อักษรต่ำ ไม่มีเครื่องหมาย เสียงตรี และไม่มี ่ ให้กด ไม่ เป็นพยางค์เป็นอักษรต่ำมี ่ ดังนั้นต้องมี J ถ้าคุณเติม ่ ให้ นก เพราะคิดว่า “คำอักษรต่ำต้องมีเครื่องหมาย” คุณประดิษฐ์ น่ก ซึ่งไม่ใช่คำนั้น ก็อปตัวอักษร ใช้หมู่เพื่อวินิจฉัยความพลาด: ถ้าพิมพ์ น่ก แสดงว่าเติมเครื่องหมายที่พยางค์ตายไม่ได้เขียน
ห นำ และ อ นำ
ห นำ คือ ห นำหน้าที่ไม่เติมเสียง /h/ แต่ยืมอักษรสูงให้พยัญชนะอักษรต่ำที่ตามมา เพื่อให้พยางค์รับรูปแบบเสียงแบบอักษรสูง หน หม หล หย หว หง เป็นกลุ่มที่ใช้บ่อย ห อยู่บน S นิ้วนางซ้าย เหย้า คุณครอบครองจาก home-consonants อยู่แล้ว หมา คือ S จุลภาค K นา โดยไม่มี ห คือ O K และเป็นคนละคำ คนละหมู่ ใหม่ คือ ใ บนจุด, ห บน S, ม บนจุลภาค, ่ บน J สี่ปุ่ม และ ห คือเหตุผลที่ ใหม่ ไม่ใช่ ไม่
อ นำ หายากกว่า อ เป็นอักษรกลาง อยู่บน V และในคำไม่กี่คำมันนำพยัญชนะอีกตัวเพื่อบังคับรูปแบบอักษรกลาง (มีสี่คำ: อย่า อยู่ อย่าง อยาก โดย อย่าง พิมพ์เป็น อ ย ่ า ง) คุณจะพิมพ์ อ ตลอดในฐานะที่นั่งสระ (อะ อา) และเป็นกลเม็ดหมู่นี้เป็นครั้งคราว ข้อเท็จจริงเรื่องการเคลื่อนไหวเหมือนกัน: อ คือ V นิ้วชี้ซ้ายลงจาก ด บน F แผนภาพที่สว่าง KeyV มักเป็นที่นั่งสระ ไม่ใช่ อ นำ ให้เรียน ใหม่ กับ ไม่ ก่อน อ นำ รอได้จนกว่าโจทย์จะโชว์ อย จริง
- ใหม่: จุด (ใ), S (ห), จุลภาค (ม), J (่) ห คือหมู่ ไม่ใช่ /h/ เพิ่ม
- ไม่: W (ไ), จุลภาค (ม), J ไม่มี ห สามปุ่ม ไม่ใช่สี่
- หมา: S, จุลภาค, K นา: O, K ห นำหนึ่งตัวบนแถวเหย้าคือความต่างการสะกดทั้งก้อน
- อยู่: V (อ), ย บน P, ู บน Shift+Digit6, ่ บน J นี่คือหนึ่งในสี่คำ อ นำ อ ไม่ออกเสียงแต่กำหนดวรรณยุกต์
สามหมู่ในข้อความจริง
เรานับพยัญชนะทุกตัวในบทความวิกิพีเดียภาษาไทยที่สุ่มมา 600 บทความ รวมตัวอักษรไทยราว 2.5 ล้านตัว ได้พยัญชนะ 1,533,682 ตัว วิกิพีเดียเป็นภาษาเขียนแบบทางการ คำอย่าง ประเทศ จึงมีมากกว่าปกติและคำแชตมีน้อย ตัวเลขสัดส่วนข้างล่างจึงควรอ่านเป็นตัวเลขของภาษาเขียนทางการ
| หมู่ | ตัวอักษร | จำนวนครั้ง | สัดส่วนของพยัญชนะ |
|---|---|---|---|
| อักษรกลาง | 9 ตัว: ก จ ฎ ฏ ด ต บ ป อ | 457,942 | 29.9% |
| อักษรสูง | 11 ตัว: ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส ห | 176,337 | 11.5% |
| อักษรต่ำ | 24 ตัว: ค ฅ ฆ ง ช ซ ฌ ญ ฑ ฒ ณ ท ธ น พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ฬ ฮ | 899,403 | 58.6% |
พยัญชนะที่พบในข้อความกว่าครึ่งเป็นอักษรต่ำ นำโดย น ร ง ม ย ล ว และ ท เรื่องนี้สำคัญกับการพิมพ์ เพราะปุ่มวรรณยุกต์ปุ่มเดียวกันให้เสียงต่างกันในแต่ละหมู่ และส่วนใหญ่นิ้วของคุณจะเอื้อมไปกดวรรณยุกต์ทันทีหลังอักษรต่ำ
| วรรณยุกต์ | ทั้งหมด | บนอักษรกลาง | บนอักษรสูง | บนอักษรต่ำ |
|---|---|---|---|---|
| ่ (ไม้เอก) | 96,262 | 14,314 | 9,860 | 72,088 |
| ้ (ไม้โท) | 70,705 | 23,801 | 17,023 | 29,881 |
| ๊ (ไม้ตรี) | 663 | 626 | 0 | 37 |
| ๋ (ไม้จัตวา) | 313 | 300 | 2 | 11 |
การนับนี้ดูตัวอักษรที่วรรณยุกต์เขียนกำกับอยู่ ซึ่งก็คือพยัญชนะที่คุณพิมพ์ก่อนวรรณยุกต์หรือก่อนสระของมัน ตัวนั้นไม่ใช่ตัวที่กำหนดเสียงเสมอไป ใน ใหม่ วรรณยุกต์อยู่บน ม ซึ่งเป็นอักษรต่ำ แต่ ห เป็นตัวกำหนดเสียง และใน กรุ๊ป วรรณยุกต์อยู่บน ร แต่ ก เป็นตัวกำหนด ไม้เอก 7,271 ตัวและไม้โท 1,505 ตัวอยู่บนอักษรที่มี ห นำ และไม้เอก 4,326 ตัวอยู่บน ย ที่ตามหลัง อ อย่างใน อยู่ และ อย่าง ทั้งหมดนี้ถูกนับอยู่ในช่องอักษรต่ำ
ไม้เอกสามในสี่ตกอยู่บนอักษรต่ำ ส่วนใหญ่มาจาก ที่ ไม่ และ ว่า วรรณยุกต์ที่หายากทำตัวตามกฎการสะกด ไม้ตรี 626 จาก 663 ตัวและไม้จัตวา 300 จาก 313 ตัวอยู่บนอักษรกลาง ไม้ตรี 37 ตัวที่อยู่บนอักษรต่ำคืออักษรควบที่มีอักษรกลางนำ เช่น กรุ๊ป กับคำยืมและการสะกดแบบลำลอง เช่น ว๊อกซ์ และ แท๊กซี่ ซึ่งคำที่ถูกต้องคือ แท็กซี่ ส่วนไม้จัตวาสองตัวที่อยู่บนอักษรสูงเป็นการสะกดนอกแบบในต้นฉบับ
คำถามเรื่องหมู่พยัญชนะและวรรณยุกต์
พยัญชนะไทยแต่ละหมู่มีกี่ตัว
อักษรกลางมีเก้าตัว อักษรสูงสิบเอ็ดตัว และอักษรต่ำยี่สิบสี่ตัว รวมเป็นพยัญชนะ 44 ตัว อักษรกลางคือ ก จ ฎ ฏ ด ต บ ป อ อักษรสูงคือ ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส ห ที่เหลือเป็นอักษรต่ำทั้งหมด ฃ และ ฅ เลิกใช้แล้ว ในตัวอย่าง 2.5 ล้านตัวอักษรของเรา ฃ ไม่ปรากฏเลย และ ฅ ปรากฏเก้าครั้ง
วรรณยุกต์ตัวไหนใช้บ่อยที่สุด
ไม้เอก (่) ทิ้งห่างตัวอื่นมาก พบ 96,270 ครั้งในตัวอย่างของเรา เทียบกับไม้โท (้) 70,710 ครั้ง ไม้ตรี (๊) 663 ครั้ง และไม้จัตวา (๋) 313 ครั้ง บนเกษมณี สองตัวแรกเป็นปุ่มแถวเหย้าใต้นิ้วชี้ขวา ไม้เอกอยู่ที่ J และไม้โทอยู่ที่ H ส่วนสองตัวหลังต้องกด Shift ไม้ตรีอยู่ที่ U และไม้จัตวาอยู่ที่ J
ไม้ตรีใช้กับอักษรต่ำได้ไหม
ไม่ได้ในการสะกดมาตรฐาน ไม้ตรีและไม้จัตวาใช้กับอักษรกลางเท่านั้น ในตัวอย่างของเรา ไม้ตรี 626 จาก 663 ตัวอยู่บนอักษรกลาง ที่เหลือคืออักษรควบซึ่งวรรณยุกต์ไปอยู่บนตัวที่สอง อย่าง กรุ๊ป และคำยืมหรือการสะกดแบบลำลองอย่าง ว๊อกซ์ ถ้าคัดลอกข้อความไทยจากเว็บ คำสะกดแบบนี้ควรตรวจก่อน ไม่ควรลอกตามไปเลย
พยัญชนะหมู่ไหนพบบ่อยที่สุดในภาษาไทย
อักษรต่ำ จากการนับของเรา พยัญชนะที่พบเป็นอักษรต่ำ 58.6% อักษรกลาง 29.9% และอักษรสูง 11.5% อักษรต่ำยังเป็นหมู่ที่ใหญ่ที่สุด มี 24 ตัว และมีตัวที่ใช้บ่อยมากอย่าง น ร ง และ ม เพราะไม้เอกบนอักษรต่ำให้เสียงโท ไม้เอกที่ J ในคำว่า ที่ และ ไม่ จึงทำงานต่างจากไม้เอกในคำว่า ก่อน
ทำไมมันถึงช่วยนักพิมพ์
เมื่อคุณฝึกวรรณยุกต์และสระซ้อน คุณกำลังวางเครื่องหมายเหล่านี้ลงบนพยัญชนะต่างหมู่กัน การรู้จักรูปแบบนี้ช่วยให้คุณคาดเดาได้ว่าคำนั้นต้องการเครื่องหมายตัวใด และจับการพิมพ์ผิดได้เร็วขึ้น เพราะวรรณยุกต์ที่ผิดมักจะดูผิดและอ่านผิดทันที มา กับ ม้า คือมี H หรือไม่มี บน ม อักษรต่ำ ขาว กับ ข้าว คือ H ตัวเดียวกันบน ข อักษรสูง นิ้วเดียวกัน หมู่บอกว่าทำไมรูปไม่มีเครื่องหมายต่างกันอยู่แล้วก่อนคุณแตะ H
ใช้หมู่เป็นคำบรรยายแผนภาพ ไม่ใช่แผนการเรียน KeyD กับ KeyF ร้อนคือ ก กับ ด ทั้งคู่กลาง ทั้งคู่เหย้า คือการสลับเพื่อนบ้าน ฝึก D กับ F KeyJ กับ KeyH ร้อนคือ ่ กับ ้ นิ้วเดียว สองเครื่องหมาย คืออะตอม tone-marks Minus กับ Digit8 ร้อนคือ ข กับ ค คู่หมู่บนปุ่มแถวตัวเลขสองปุ่ม Slash กับ KeyA คือ ฝ กับ ฟ ไม่มีข้อวินิจฉัยไหนเป็น “ควรอ่านตารางวรรณยุกต์อีกครั้ง” ล้วนเป็นปุ่มที่มีชื่อ เปิดทักษะที่ตรงกัน ชะลอนิ้วนั้น แล้วผ่านที่ 90% (SKILL_PASS) ก่อนเพิ่มความเร็ว
อย่าหยุดกลางคำเพื่อจัดหมู่ตัวอักษร ลำดับแทร็กทักษะ คือ home-consonants, reaches, trailing-vowels, stacked-vowels, preposed-order, tone-marks, tone-stacking วางเครื่องหมายหลังฐานที่มันประกอบอยู่แล้ว หมู่คือเรื่องว่าทำไม ่ ไม่ใช่เสียงเดียว ทักษะการเคลื่อนไหวยังคงเป็น: พยัญชนะ สระซ้อน ่ บน J หรือ ้ บน H ถ้าคำอธิบายทางภาษาศาสตร์ทำให้คุณมองลงไปที่แป้น ให้ทิ้งแล้วกลับไปที่ปุ่มที่มีชื่อ
คู่มือที่เกี่ยวข้อง
ภาษาไทยมีตัวเลขของตัวเอง (๐–๙) และสัญลักษณ์ชุดหนึ่งบนแถวบนสุดของแป้นพิมพ์ แต่มันไม่ได้อยู่ในที่ที่คุณคาดคิด นี่คือสิ่งที่อยู่ตรงนั้นและเวลาที่คุณต้องใช้จริงๆ
คู่มือสำหรับตรวจพฤติกรรมภาษาไทยใน เอดิเตอร์ แต่ละแบบ ทั้งการตัดบรรทัด การเลื่อน เคอร์เซอร์ การลบ การเลือกข้อความ spell-check และ find-and-replace ก่อนใช้พิมพ์งานไทยอย่างจริงจัง
คู่มือฝึกพิมพ์ภาษาไทยทางการที่ใช้ในหนังสือราชการ ประกาศ หนังสือเวียน การอ้างอิง และเอกสารสำนักงาน เน้นการสร้างชุดฝึกจากเอกสารจริง การพิมพ์วลีประจำให้ถูกต้อง และการให้ความแม่นยำมาก่อนความเร็ว